Hydroizolacje Balkony i tarasy

Przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac musimy sprawdzić czy betonowa płyta tarasu jest równa. Jeżeli stwierdzimy nierówności, powinniśmy na płycie wykonać cienką warstwę wyrównawczą z gładzi cementowej. Powinna zarazem tworzyć spadek do odprowadzenia wody na zewnątrz 0,1 - 1%, czyli 1mm - 10 mm na długości 1m.          Mniejsze nierówności, rysy i wgłębienia można miejscowo zaszpachlować. Dopiero potem wykonujemy warstwę hydroizolacyjną z płynnej masy Procor. Od góry powinna być zabezpieczona matą drenażową Hydroduct.          Obecnie powszechnie się stosuje różnego rodzaju zabezpieczenia hydroizolacji. Najczęściej się używa specjalnych mat drenażowych. Wilgoć bowiem, przedostająca się przez warstwy podłogi tarasu, czy też np. podciągania z gruntu w obręb hydroizolacji, latem zamienia się w parę wodną, zimą - w kryształki lodu. Jedne i drugie działają niszcząco. Możemy sobie wyobrazić, że np. zamiast jednej warstwy papy czy też membrany ułożymy dwie, trzy lub więcej.          Oczywiście, im większa liczba warstw papy, tym większa też żywotność izolacji. Ale z czasem i tak wilgoć czy woda w stanie ciekłym zniszczy je całkowicie.          Skuteczniejszym rozwiązaniem jest zastosowanie osłonowych mat drenażowych, które mogą odprowadzić nawet do 95% wilgoci zbierającej się bezpośrednio w warstwie dociskowej z betonu. Właśnie zadaniem takiej maty jest jak najszybsze odprowadzenie wody, a tym samym chronienie hydroizolacji przed bezpośrednim jej działaniem.          Na macie Hydroduct wykonujemy 4 - 5 cm wylewkę z betonu, tworzącą warstwę dociskową. Dopiero na niej układamy płytki ceramiczne na warstwie zaprawy klejącej, bądź wykonujemy inny rodzaj posadzki. Niekiedy umieszczamy jeszcze warstwę podkładową z zaprawy cementowej i wierzchnią, np. z lastrika (rys.2). rys.2 rys.3 rys.4          W każdym wypadku główne warstwy to hydroizolacja, mata drenażowa, warstwa dociskowa i posadzka. W przypadku balkonu, bezpośrednio na warstwie hydroizolacji Procor zaprawą klejącą przykleja się płytki ceramiczne.          Na stropie, w przypadku tarasu nad pomieszczeniem nieogrzewanym, należy wykonać warstwę wyrównawczą (jeśli to konieczne) lub spadkową z zaprawy cementowej (rys.3). Na niej układamy hydroizolację z płynnej masy Procor wraz z matą drenażową Hydroduct. Następnie układa się izolację cieplną pokrytą warstwą geowłókniny. Na nich z kolei usypujemy warstwę żyznej ziemi, na ogół grubości 15 - 20 cm. Zapewnia ona zarazem niezbędny docisk warstw ułożonych wcześniej.          Na tarasie ziemnym nad pomieszczeniem ogrzewanym powinniśmy ułożyć dodatkową warstwę izolacji cieplnej ze styropianu lub twardej wełny mineralnej, grubości 8 - 15 cm (rys.4). Umieszczamy ją na warstwie geowłókniny pokrywającej hydroizolację z płynnej masy Procor.          Przykład wykonania miejsca postojowego dla samochodu osobowegona tarasie nad pomieszczeniem nieogrzewanym jest pokazany na rys.5. Jak zawsze, jeślitrzeba, na stropie wykonujemy warstwę spadkową.          Wprost na hydroizolacji układamy z piasku warstwę podkładową grubości około 10 cm i na niej wykonujemy nawierzchnię z typowej kostki brukowej, kamiennej lub betonowej. rys.5 rys.6 rys.7          Sposób wykonania posadzki na tarasie nad pomieszczeniem ogrzewanym jest pokazany na rys.6. Tu też hydroizolacja powinna być wykonana z płynnej masy Procor, rozpostartej na stropie bądź warstwie wyrównawczej.          Na hydroizolacji należy ułożyć izolację cieplną grubości 10 - 15 cm i większej. Najczęściej używa się do tego płyt styropianu lub twardej pianki poliuretanowej. Następnie kładziemy matę drenażową Hydroduct lub inną, po czym wykonujemy betonową wylewkę dociskową, grubości 4 - 5 cm oraz pozostałe warstwy: podkładową i wierzchnią.          Jeżeli posadzkę wykonujemy z płytek ceramicznych lub kamiennych, przyklejamy je bezpośrednio na warstwie dociskowej, stosując mrozoodporną zaprawę klejącą. Oczywiście, również same płytki i masa spoinująca powinny być mrozoodporne.          Powierzchnię tarasu możemy wykończyć płytami kamiennymi lub betonowymi, układanymi na gumowych podkładkach dystansowych rys.7. W krajach zachodnich rozwiązanie to stosuje się często. Podkładki, rozmieszczane w narożach czterech płyt (lub dwóch skrajnych), wyznaczają szerokość szczeliny pomiędzy płytami i tworzą elastyczne podparcie płyt z przestrzenią wentylacyjną pod nimi. Układane są bezpośrednio na izolacji ze styropianu, a ta - na hydroizolacji z płynnej masy Procor.          Jak i w poprzednich wypadkach, podłoże (strop) trzeba odpowiednio przygotować pod ułożenie hydroizolacji. Możemy mieć do czynienia z dwoma wypadkami. W pierwszym (rzadszym) sam strop wykomuje się z odpowiednim spadkiem na zewnątrz i dopiero na nim układa ewentualną warstwę wyrównawczą. W drugim wypadku na stropie należy wykonać warstwę spadkową z zaprawy cementowej, która zarazem jest również warstwą wyrównawczą. Wykonuje się ją z zaprawy cementowej zatartej na ostro pacą stalową lub drewnianą.          Strop, czy też warstwa spadkowa na nim, muszą mieć pochylenie na zewnątrz balkonu lub tarasu, umożliwiające prawidłowy odpływ wilgoci na zewnątrz poza krawędź. W przypadku balkonów, a więc konstrukcji mniejszej szerokości, przyjmuje się, że spadek powinien wynosić 1,5 - 2%, czyli 1 - 2 cm na szerokości 1 m. W przypadku szerszych tarasów spadek przyjmuje się w granicach 0,5 - 1,5%.

DF 71